W momencie uprawomocnienia się wyroku ustaje władza rodzicielska, jednak tym samym mąż matki nie może już podejmować skutecznych działań faktycznych jak i prawnych w sprawie dziecka matki. Zaprzeczenie ojcostwa może działać wstecz zgodnie z obowiązującym prawem, ojcem dziecka może być tylko jedna osoba.

Kwestia działania wstecz takiego orzeczenia ma bardzo duży wpływ na sprawę dziedziczenia dziecka z ustawy po mężu matki jak również i po jego krewnych, zmarłych przed zaprzeczeniem ojcostwa. Uchwała Sądu Najwyższego z 1982 roku, mówi o tym, że mąż matki jest zobowiązany prawomocnym wyrokiem do świadczenie alimentów na rzecz dziecka.

Prawomocne zaprzeczenie ojcostwa ma bardzo duży wpływ na wyrok nakazujący obowiązek alimentacyjny w okresie, gdy obowiązywało domniemania ojcostwa względem danego dziecka oraz nie ma wpływu na stwierdzenie nieważności umowy, która została zawarta między dwiema stronami, gdzie umowa oczywiście dotyczyła kwestii świadczeń alimentacyjnych.

W sytuacji, gdy dany mężczyzna chce ustalić, iż jego obowiązek alimentacyjny ustał jest zobowiązany do złożenia pozwu w sądzie. Należy pamiętać, że mężowi matki nie przysługuje możliwość zwrotu za spełnione świadczenia alimentacyjne przed prawomocnym zaprzeczeniem ojcostwa.

Istnieje wiele różnic między związkiem partnerskim, a małżeńskim. Należy pamiętać, że będąc w związku partnerskim konkubent nie jest uprawniony do dziedziczenia z ustawy tak jak jest to w przypadku małżonka lub inny członek rodziny.

Aby zabezpieczyć prawa partnera po naszej śmierci należy sporządzić ważny testament jest to jedyne wyjście. W innym przypadku oznacza to że po naszej śmierci do dziedziczenia jako pierwsi zostaną powołani spadkobiercy ustawowi z pierwszej grupy jak: dzieci czy małżonek.

Zgodnie z prawem polskim każde dziecko spadkodawcy jest powołane do dziedziczenia nie ma znaczenia czy dane dziecko pochodzi ze związku małżeńskiego czy ze związku nieformalnego, w obu przypadkach dziedziczenie następuję na takich samych zasadach. Więc w sytuacji, gdy osoba zmarła miała kilkoro dzieci część ze związku małżeńskiego, a część z nieformalnego związku to wszystkie dziedziczą w częściach równych. Możemy taką sytuację porównać do zobowiązania alimentacyjnego, czyli osoby zobowiązane do płacenia alimentów muszą je płacić bez względu na to czy dzieci pochodzą z małżeństwa czy też nie.

Istnieje oczywiście możliwość zakupu wspólnego mieszkania czy wzięcia kredytu przez takie osoby, jednak taką decyzję należy bardzo dobrze przemyśleć, aby w późniejszym czasie uniknąć nieprzyjemności po ewentualnym rozstaniu. Partnerzy, którzy wzięli wspólny kredyt muszę wiedzieć o tym , że za dług odpowiadają solidarnie, czyli bank ma prawo dochodzić spłaty długu od ich obojga jak i od każdego z nich z osobna.

Do majątku wspólnego można zaliczyć: wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego jak również i majątku osobistego każdego z małżonków, np. dochody z wynajmu mieszkania, które należy tylko do jednego małżonka oraz wszystkie środki zgromadzone na rachunku otwartym bądź pracowniczym funduszu emerytalnym każdego z małżonków.

Bardzo ważną rzeczą jest, aby gromadzić wszelkie dokumenty zakupu, z których wynika z jakich środków dana rzecz została zakupiona. Przedmioty używane przez obojga z małżonków są objęte wspólnością ustawową także w wypadku, gdy zostały nabyte w sposób dziedziczenia, zapisu lub darowizny. Jednak należy pamiętać, że do takich rzeczy nie możemy zaliczyć np. antyków, dzieł sztuki, gdyż są to rzeczy o ponadprzeciętnej wartości.

W sytuacji, gdy nawiązanie najmu lokalu, który ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez małżonków rodziny miało miejsce podczas trwania małżeństwa, gdzie między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa to do wspólności najmu stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności ustawowej.

Rozdzielność majątkowa rozpoczyna się zgodnie z dniem uprawomocnienia się wyroku bądź postanowienia orzekającego separację małżonków. Gdy istnieje między małżonkami wspólność ustawowa lub umowna lub też rozdzielność majątkowa z wyrównaniem dorobków, to orzeczenie separacji powoduje powstanie rozdzielności majątkowej.

W sytuacji, gdy już przed orzeczeniem separacji istniała rozdzielność majątkowa to po orzeczeniu pozostaje ona nadal tylko w charakterze ustroju przymusowego, jeśli wcześniej nie było takiego ustroju. W sytuacji, gdy separacja ma być zniesiona, sąd ma za zadanie ustalić czy oboje z małżonków w pełni swobodnie decydują się na zmianę swojej sytuacji poprzez zniesienie separacji.

Jeśli jedno z małżonków w jakikolwiek sposób wyrazi bark zgody na zniesienie separacji postępowanie to umarza się. Istnieje również taka możliwość, aby po zniesieniu separacji dalej została utrzymana rozdzielność majątkowa. Należy złożyć do sądu zgodny wniosek, który orzeka o utrzymaniu miedzy nimi rozdzielności majątkowej, taki wniosek jest wiążący dla sądu. Dzięki czemu sąd w orzekaniu o zniesieniu separacji dołącza do niego orzeczenie o utrzymaniu rozdzielności majątkowej między małżonkami.

W przypadku sytuacji, gdy taką władzę sprawują obydwoje z rodziców i niestety nie mieszkają oni w tym samym miejscu, miejsce dziecka jest tam gdzie stale ono przebywa. Jeżeli dziecko nie przybywa stale u żadnego z rodziców, wtedy sąd opiekuńczy określa jego miejsce zamieszkania. W takiej sytuacji sąd może powierzyć wykonywanie władzy jednemu z rodziców, przy tym drugiemu ograniczyć ta władzę, mając oczywiście dobro dziecka na względzie lub pozostawić władzę obojgu przy wspólnym porozumieniu lub też zastosować inne rozwiązanie jak pozbawienie, ograniczenie, czy nawet zawieszenie władzy rodzicielskiej.

W sytuacji, gdy władza należy do obojga rodziców, muszą oni wspólnie zadecydować o miejscu pobytu dziecka, Jest to bardzo ważne, aby dziecko miało jedno miejsce zamieszkania. Jeśli jednak pojawi się problem i nie będą mogli dojść do porozumienia, wtedy decyzję podejmuje sąd opiekuńczy. W tym celu rodzice powinni złożyć wniosek o rozstrzygnięcie do sądu rejonowego w wydziale rodzinnym i nieletnich.

Dzieję się tak, gdyż może wystąpić sytuacja, w której dana osoba straci zatrudnienie, czyli dochód rodziny znacznie się zmniejszy. Kiedy tak się stanie, wtedy mamy do czynienia z tzw. dochodem utraconym. W takiej sytuacji odejmuje się od całego dochodu rodziny przeciętny miesięczny dochód utracony.

Organ, który ustala wysokość świadczenia jest zobowiązany, aby wziąć pod uwagę dochód utracony. Nie jest zmniejszany dochód rodziny o dochód utracony w sytuacji, gdy w tym samym roku kalendarzowym osoba ta uzyskała inny dochód i nie straciła go przed złożeniem wniosku, mimo tego że wystąpiła przerwa w pozyskiwaniu dochodów przez ta osobę.

Jeśli osoba straci dochód, należy złożyć odpowiednie dokumenty w ośrodku pomocy społecznej. Dokumenty, które należy złożyć to: dokument potwierdzający datę utraty dochodu, wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu utraconego, wysokość średniego miesięcznego należnego podatku dochodowego od osób fizycznych, wysokość średniej miesięcznej składki na ubezpieczenie społeczne niezliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz wysokość średniej miesięcznej składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Utrata dochodów zgodnie z ustawą może być spowodowana takimi zdarzeniami jak: uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, utrata prawa do zasiłku lub stypendium dla osób bezrobotnych, utrata zatrudnienia, utrata świadczenia emerytalnego lub przedemerytalnego.

Wspólność ustawową potocznie nazywa się mianem wspólnoty. Taka wspólność powstaje w momencie zawarcia małżeństwa. Nie jest koniecznością sporządzenie przez te osoby oświadczenia, ponieważ wspólnota powstaje na mocy samego prawa.

Jednak istnieją sytuacje, w których może ona nie zaistnieć, Dzieje się tak w przypadku, gdy przed zawarciem małżeństwa małżonkowie podejmą wcześniej odpowiednie czynności prawne, które sprawią iż wspólność nie powstanie. W tej sytuacji należy zawrzeć umowę w formie aktu notarialnego, która ustanowi rozdzielność majątkową, czyli zawrzeć tzw. intercyzę.

Wspólność ta jest łączna, czyli inaczej mówiąc bez udziałowa. W rzeczywistości oznacza to, że nie ma możliwości w trakcie jej trwania ustalenia wysokości udziałów, jaka przypadałby na jednego z małżonków w tej wspólności. W jej skład należy barć pod uwagę wszystkie przedmioty majątkowe, które zostały nabyte w czasie trwania małżeństwa, przez ich oboje lub jedno z nich.

Przedmioty te należą do majątku wspólnego, wchodzą w jego skład, określane są mianem dorobku. Majątek wspólny powstaje w trakcie trwania małżeństwa, ale dopiero od pewnego momentu. Dzieje się tak w sytuacji, gdy małżonkowie przed zawarciem małżeństwa sporządzili intercyzę, a następnie w drodze kolejnej umowy zmienili ustrój na wspólność majątkową. Oprócz majątku wspólnego małżonków, pojawia się również majątek osobisty małżonka, majątek ten nie podlega podziałowi w momencie ustania wspólności majątkowej.

Związki pozamałżeńskie nie wywołują same przez się żadnych skutków o charakterze prawno-majatkowym, dlatego też nie ma możliwości dokonania podziału majątku wspólnego w taki sposób jak ma to miejsce w przypadku małżonków czy byłych małżonków.

W sytuacji, gdy powstały między nimi takie stosunki, prawa i obowiązki z nich wynikające, nie oznacza to że nabyty majątek wspólny nie może zostać podzielony. Konkubenci nabywając majątek stają się jego współwłaścicielami w częściach ułamkowych, jedynym problemem jest określenie tych części w sposób dokładny. Sąd dokonując podziału między konkubentami stosuje następujące zasady:

• co do roszczeń z tytułu nieruchomości i rzeczy ruchomych nabytych w spadku, na własność lub w posiadanie;

• z tytułu nakładów poniesionych na te przedmioty;

Sąd uznaje zgodnie z uchwałą z dnia trzydziestego stycznia 1986 roku, że nakłady konkubentów poczynione wspólnie w okresie trwania konkubinatu na majątek jednego z nich powinny zostać rozliczone zgodnie z przepisami o zniesieniu współwłasności.

W przypadku stosunków majątkowych osób, które pozostawały w konkubinacie, nie można stosować przepisów o wspólności ustawowej i podziale dorobku małżonków, znaczyłoby to zrównanie małżeństwa i konkubinatu w pewnym zakresie, a do czego jest brak podstawy prawnej. Współwłaściciele rzeczy w częściach ułamkowych, który starają się o podział, wyjście ze współwłasności, maja prawo żądać przed sądem zniesienia współwłasności. Postępowanie, które toczy się w tej sprawie jest postępowaniem nieprocesowym, które obejmuje drugą księgę kodeksu postępowania cywilnego.

W sytuacji, gdy między dwoma małżonkami dochodzi do całkowitego rozkładu pożycia, każdy z nich ma prawo żądać, aby sąd rozwiązał ich małżeństwo poprzez rozwód. Sąd orzeka rozwód jeżeli zostanie udowodniony zupełny rozkład pożycia i nie towarzyszą mu negatywne przesłanki rozwodu.

Taki rozpad małżeństwa może być spowodowany tym ,że między małżonkami nie istnieją powiązania o charakterze osobistym bądź też ustały między nimi więzi fizyczne. Rozpad uznany za trwały jest w sytuacji, gdy nie jest możliwy powrót małżonków do wspólnego pożycia.

Rozwód może nie dojść do skutku, nawet gdy nastąpił rozpad pożycia małżeńskiego w następujących sytuacjach, gdy na skutek rozwodu miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci, jeśli rozwód byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub też, gdy zażąda go małżonek uznany za winnego, a drugi z małżonków się nie godzi, gdzie zgoda nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Rozróżniamy dwa przypadki separacji, separację faktyczną oraz separację bez orzeczenia sądu. Separacja sądowa ma miejsce, gdy między małżonkami nastąpił zupełny rozpad pożycia, ale nie jest on jeszcze rozkładem trwałym. Natomiast separacja orzekana przez sąd występuje w sytuacji, gdzie rozwód małżonków nie jest dopuszczalny, przykładem jest sytuacja, gdy separacji żąda małżonek winny, a drugi małżonek sprzeciwia się temu żądaniu i sam nie żąda rozwodu.

W obu przypadkach separacja wskazuje, że miedzy małżonkami nastąpił już rozkład pożycia, dlatego może ona pomóc w udowodnieniu przed sądem, że pomiędzy dwoma małżonkami nastąpił całkowity i trwały rozpad pożycia małżeńskiego co ma bardzo duże znaczenie w uzasadnieniu ich rozwodu.

Podział majątku objęty wspólnością ustawową, zgodnie z artykułem 46 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego odbywa się według przepisów o dziale spadku. Podział ten może nastąpić w każdym czasie, jednak jest możliwość wyłączenia podziału poprzez czynność prawną na okres nie dłuższy niż 5 lat, w ostatnim roku przed zakończeniem zastrzeżonego terminu jest możliwość przedłużenia na kolejne pięć lat.

Podział majątku wspólnego może nastąpić na mocy umowy bądź orzeczenia sądu. Umowa o podział wspólnego majątku może zostać zawarta pomiędzy małżonkami bądź też między jednym z małżonków a spadkobiercami. Jeśli w skład podziału majątku wchodzi nieruchomość, umowa powinna być zawarta w formie aktu notarialnego w innym przypadku może mieć ona formę dowolną. Ustawowy podział majątku wspólnego następuje w postępowaniu nieprocesowym. O taki podział ma prawo wystąpić każde z małżonków., gdzie przedmiotem postępowania jest majątek objęty wspólnością ustawową.

Zazwyczaj podział następuje całego majątku, jednakże przewidywane jest ograniczenie w szczególnych sytuacjach do jego części. W momencie, gdy każdy z uczestników złoży zgodny wniosek co do sposobu podziału majątku, sąd wydaje postanowienie w tej sprawie, jeżeli projekt podziału nie sprzeciwia się prawu ani zasadom współżycia społecznego, również nie może naruszać w sposób rażący interesów osób uprawnionych. W przypadku, gdy nie dojdzie do złożenia zgodnego wniosku postępowania podziału, pierwszeństwo ma sposób, który polega na podziale majątku który daje się podzielić i przyznanie ich każdemu z małżonków stosownie do wielkości udziałów w majątku wspólnym.