Rodzic, który samodzielnie wychowuje dziecko, ma prawo wystąpić do sądu z pozwem o alimenty od drugiego rodzica, jeżeli nie płaci on ich dobrowolnie. Kodeks rodzinny i opiekuńczy narzuca rodzicom obowiązek alimentacyjny względem dzieci od ich urodzenia aż do uzyskania samodzielności. Wysokość przyznanych alimentów uzależniona jest od możliwości zarobkowych rodzica, usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz zakresem świadczonych wobec dziecka osobistych starań o jego utrzymanie przez rodzica pozwanego o alimenty.

Możliwości zarobkowe nie są równoznaczne z zarobkami, ale właśnie z zarobkami, które pozwany mógłby uzyskać wykorzystując swoje kwalifikacje, a których nie wykorzystuje z przyczyn nie zasługujących na uwzględnienie. Oznacza to, że pozwany nie może umyślnie rezygnować z pracy, by nie płacić alimentów na swoje dzieci.

Usprawiedliwione potrzeby dziecka to te, które umożliwiają normalne warunki życia (zapenienie dobrych warunków mieszkaniowych, odzieży, wyżywienia itp. W przypadku choroby, potrzeby dziecka rosną ze względu na konieczność zakupu określonych leków.

Domyślnie zakłada się zgodnie z zapisem zamieszczonym w Kodeksie rodzinnym, że obydwoje z małżonków mają taki sam udział w ich wspólnym majątku. Zasada ta - choć powszechnie obowiązuje - może byc jednak zmieniona. Na wniosek jednego z małżonków sąd może określić nierówny udział zgodny ze stopniem, w jakim obydwoje przyczynili sie do powstania tego majątku. Wniosek taki musi być dobrze uzasadniony.

Kwestia zarobków

Nie jest wystarczającą argumentacją to, że jeden z małżonków więcej zarabiał lub też był jedynym żywicielem rodziny, podczas gdy druga osoba zajmowała się wyłącznie domem. W ocenie tego, jak małżonkowie przyczynili się do powstania majątku wspólnego, bierze się bowiem pod uwagę także wychowanie dzieci i prowadzenie gospodarstwa domowego.

Ustalenie udziałów

Wniosek o ustalenie nierównych udziałów można natomiast argumentować tym, iż jeden z małżonków trwale i uporczywie nie przyczyniał się do powstania i powiększania majątku wspólnego, mimo iż miał takie możliiwości. Powodem może być także uzależnienie małżonka od hazardu, lub po prostu trwonienie wspólnego majątku na wystawne życie.

Zdarzyło się, iż w jednym postępowaniu Sąd Najwyższy zadecydował nawet o odbiorze jednemu z małżonków udziałów w majątku wspólnym z powodów wyżej wymienionych.

Wbrew pozorom stronami w postepowaniu o podział majątku wspólnego małżonków mogą być nie tylko (byli) małżonkowie. Wniosek o podzial majątku może zostać złożony równeż przez wierzycieli, spadkobierców, Rzecznika Praw Obywatelskich, prokuratora.

Zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego uczestnikiem postępowania w sprawie o podział majątku wspólnego małżonków może byc wierzyciel jednego z małżonków. Wierzyciel jest osoba zainteresowaną w sprawie, zależy mu natym, aby dłużnik był wypłacalny. Sprawy o podział majątku nie uznaje się za postępowanie o szczególnym charakterze rodzinnym, zatem dozwolone jest dopuszczenie do sprawy osób trzecich.

Zgodnie z polskim prawem, konkubinatem nie jest każdy wolny związek dwojga ludzi żyjących bez ślubu. Mówimy o konkubinacie wówczas, gdy para żyje ze sobą jak małżeństwo - mają wspólny budżet, razem prowadzą dom, wychowują dziecko.

Kodeks rodzinny mówi, iż konkubentom nie przysługują takie same prawa jak małżonkom. W praktyce oznacza to dla nich m.in. to, że nie mogą się wspólnie rozliczać, nie dziedziczą po sobie, nie mogą reprezentować się wzajemnie bez pisemnego upoważnienia. W przypadku rozstania bardzo trudno jest dojść do porozumienia w kwestii podziału majątku. Z racji tego, że para nie miala ślubu, nie istnieje coś takiego jak majątek wspólny. Zatem pomimo iż różne dobra (mieszkanie, samochód) kupowane były za pieniądze należące do obu stron, nie ma de facto wspólnoty majątkowej. Wówczas należy wykazać, w jakiej części obie strony opłaciły dane dobra i na tej podstawie ubiegać się o sprawiedliwy podział majątku.

Co do zasady majątek wspólny małżonków to wszystkie dobra, które zgromadzone zostały po ślubie przez obydwie osoby. A zatem majątek wniesiony przed zawarciem małżeństwa nie jest uznawany za wspólny.

Jeżeli chodzi o darowizny, to wliczane są one do majątku osobistego każdego z małżonków. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy darczyńca wyraźnie zastrzega, iż darowizna ma stanowić wspólną własność obydwojga małżonków. W przeciwnym razie jednak nie ma podstaw do tego, by np. podczas rozwodu włączać darowiznę do majątku wspólnego i tak też nią dysponować.

Przeprowadzenie podziału majątku podczas rozwodu nie jest regułą i zdaża się tylko w szczególnych okolicznościach. Przede wszystkim rozprawa rozwodowa ma na celu zbadanie sytuacji małżonków i orzeczenie o rozwodzie. Jeżeli kwestia podziału majątku miałaby spowodować znaczne rozciągnięcie sprawy w czasie, sąd ograniczy się wyłacznie do postepowania rozwodowego.

Jednoczesne orzeczenie o rozwodzie i podziale majątku może więc wystąpić tylko, jeśli sprawa nie będzie wymagała nadmiernego nakładu czasu i jeśli wniosek o podział majątku wspólnego złoży przynajmniej jeden z małżonków.

Złamanie zakazu może skończyć się grzywną, a nawet pozbawieniem wolności na 2 lata - zakłada nowela ustawy o broni i amunicji.

Posłowie proponują rozszerzenie kategorii broni białej dodając do niej wszelkie inne przedmioty mające charakter broni ofensywnej, z wyjątkiem noży o jednej krawędzi roboczej i długości ostrza poniżej 8 centymetrów.

Dlaczego akurat 8 centymetrów? Według posłów PiS wyrządzenie poważnej krzywdy człowiekowi krótszym ostrzem jest w zasadzie niemożliwe.

Wójt, burmistrz, prezydent miasta lub wskazany przez niego urzędnik będą mogli skontrolować kosze na śmieci, które ustawiamy na terenach prywatnych posesji.

Takie zmiany ma wprowadzić rządowy projekt nowelizacji ustawy o porządku i czystości w gminach, ktory został skierowany do pierwszego czytania w Sejmie.

• Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. 1964 r., Nr 9, poz. 59, ze zmianami);
• Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 1964 r., Nr 43, poz. 296, ze zmianami);
• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zmianami)Małżeństwa najczęściej decydują się na wspólność majątkową. Oprócz niej, każdy może posiadać majątek osobisty, którego dorobił się jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Mąż lub żona mają możliwość zaciągnięcia długu z tytułu majątku wspólnego, nawet jeśli dłużnikiem jest tylko jedna osoba.

Wszystko w porządku, gdy małżeństwo jest udane. Co jednak dzieje się w przypadku seperacji lub rozwodu, gdy dług nie zostanie jeszcze spłacony? W jaki sposób wierzyciel może domagać się zwrotu pieniędzy? Czy w grę wchodzi egzekucja komornicza? Co się dzieje z (byłym) majątkiem wspólnym?

Według art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego sprawy nieunormowane od chwili ustania wspólności ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku, stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku.

Przepisy te zawarte są w Kodeksie cywilnym (art. 1035 - 1036 k.c.) i Kodeksie postępowania cywilnego. Analizując przepisy k.c. oraz k.p.c. nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wierzyciel może uzyskać należności od jednego z małżonków.

Wszystkie elementy wchodzące w skład majątku wspólnego, stanowią tzw. masę majątkową. Wspólność majątkowa zawiera masę majątkową oraz poszczególne przedmioty majątkowe. Z tego powodu odzyskanie należności jest dość skomplikowane i może trochę potrwać.

Wspólny majątek byłych małżonków nie może być przedmiotem egzekucji komorniczej. Wierzyciel może domagać się spłaty długów z tytułu:

1. przedmiotów wchodzących w skład osobistego majątku dłużnika,

2. przedmiotów majątkowych nabytych przez niego po ustaniu wspólności

3. przysługującego mu udziału w majątku, który był objęty wspólnością ustawową

Z reguły najatrakcyjniejszy dla wierzyciela okazuje się udział we wspólności majątkowej. Egzekucja nie jest jednak prostym procesem polegającym na zajęciu majątku i jego sprzedaży. Trzeba bowiem pamiętać, że każdy z małżonków posiada udział w całości majątku, a nie w poszczególnych rzeczach.

Wierzyciel jest uprawniony do zajęcia prawa dłużnika do żądania podziału majątku wspólnego. Na mocy art. 912 k.p.c. może objąć całość majątku, który w wyniku podziału przypadnie dłużnikowi.

Gdy dłużnikowi przypadnie z działu nieruchomość lub jej część, sąd po dokonaniu działu zawiadomi o zajęciu sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej w celu pojawienia zajęcia przez wpis w księdze wieczystej lub złożenie oświadczenia do zbioru dokumentów.

W przypadku upłynięcia jednego miesiąca po dokonaniu podziału, gdy wierzyciel nie zażądał przeprowadzenia egzekucji z mienia należącego się dłużnikowi, przedmioty te stają się wolne od zajęcia. Następnie może wystąpić o podział majątku wspólnego i dopiero później skierować egzekucję do przedmiotów, które na skutek podziału przypadną małżonkowi - dłużnikowi.